Najdziwniejsze w dzisiejszej samotności jest to, że nie trzeba już być samemu, żeby ją czuć. Możesz mieć telefon, który nie przestaje wibrować. Wiadomości, reakcje, grupy, szybkie odpowiedzi w biegu między jednym zadaniem a drugim. I wszystko wygląda jak kontakt z ludźmi. A potem przychodzi wieczór i robi się cisza, która nie ma nic wspólnego z brakiem powiadomień. Bardziej z brakiem poczucia, że ktoś naprawdę był „z tobą” w tym dniu. To zjawisko nazywa się dziś coraz częściej samotnością w cyfrowym tłumie.
