Urodzona w Belgii, wychowana w Lewinie Kłodzkim, oklaskiwana w Paryżu i Las Vegas. Violetta Villas przeszła drogę od Czesławy Cieślak do jednej z najbardziej charakterystycznych gwiazd polskiej estrady. Jej głos, kaskada blond loków i widowiskowe kreacje stworzyły wizerunek, którego nie sposób pomylić z żadnym innym. Zbliżająca się premiera filmowej biografii artystki jest okazją, by przypomnieć historię jej kariery i wspomnienia osób, które znały ją osobiście. Wśród nich jest Małgorzata Potocka, twórczyni Teatru Sabat.

Violetta Villas naprawdę nazywała się Czesława Maria Cieślak. Urodziła się 10 czerwca 1938 roku w Belgii, w polskiej rodzinie. Po przyjeździe do Polski zamieszkała z rodzicami w Lewinie Kłodzkim. Uczyła się muzyki, a później rozwijała umiejętności wokalne we Wrocławiu, Szczecinie i Warszawie. Jej warunki głosowe pozwalały myśleć o karierze operowej, jednak wybrała estradę.
Narodziny Violetty Villas
Zmiana nazwiska na sceniczny pseudonim miała być jednym z kroków w stronę międzynarodowej kariery. Villas opowiadała, że zachęcił ją do tego Władysław Szpilman, zwracając uwagę, że zagraniczna publiczność będzie miała trudność z wymówieniem nazwiska Cieślak. Tak narodziła się Violetta Villas – nazwisko, które z czasem zaczęło kojarzyć się z rozmachem, niezwykłym głosem i bezkompromisową sceniczną osobowością.
Początek ogólnopolskiej popularności przyniósł jej rok 1961: pierwsze nagrania radiowe, sukces piosenki „Dla ciebie, miły” i występ na festiwalu w Sopocie. Cztery lata później zdobyła Grand Prix festiwalu w Rennes. Kolejnym przełomem był występ w paryskiej Olympii w 1966 roku. To tam usłyszał ją producent widowisk Frederick Apcar i zaprosił do Las Vegas.
W rewii „Casino de Paris” Villas wykonywała zarówno piosenki, jak i arie operowe oraz operetkowe, śpiewając w kilku językach. Za efektownymi występami stały miesiące intensywnych przygotowań: nauka języków, próby z baletem i praca nad repertuarem. Amerykański rozdział kariery utrwalił jej charakterystyczny wizerunek – pełen przepychu, teatralności i rozmachu.
„Kiedy patrzymy na Violettę, widzimy przede wszystkim te słynne blond włosy, wspaniałe suknie i niezwykły sceniczny przepych. Ale najważniejszy był jej głos. Miała absolutnie wyjątkowy talent, którego nie da się podrobić. Kostium można uszyć, fryzurę odtworzyć, ale takiego głosu nie można stworzyć. Pamiętam Violettę jeszcze z czasów Teatru Syrena. Potrafiła być niezwykle urocza i czarująca, ale miała też swój temperament i bywała nieprzewidywalna” – mówi Małgorzata Potocka, tancerka, choreografka i założycielka Teatru Sabat.
W repertuarze Villas znalazły się utwory, które na stałe weszły do historii polskiej piosenki: „Dla ciebie, miły”, „Oczy czarne”, „Nie ma miłości bez zazdrości” czy „Do ciebie, mamo”. Jej możliwości wokalne pozwalały łączyć popularną piosenkę z techniką śpiewu bliską klasycznej.
Znajomość z czasów Teatru Syrena i wspólne plany obu artystek
Potocka znała Villas z czasów Teatru Syrena, z którym sama przez lata była związana, występując ze swoim zespołem Sabat. Rozwijała wówczas karierę tancerki i choreografki, a doświadczenia zdobywane na polskich i zagranicznych scenach ukształtowały jej wizję własnego teatru rewiowego. Kiedy po latach rozmawiały z Villas o wspólnych planach, Potocka prowadziła już Teatr Sabat przy warszawskiej ulicy Foksal. Mogła więc zaproponować artystce miejsce na stworzonej przez siebie scenie, łączącej muzykę, taniec i widowiskową oprawę.
„Kiedy miałam już własny teatr, rozmawiałyśmy z Violettą o jej występach w Sabacie. Widziałam ją na naszej scenie, otoczoną baletem, pięknymi kostiumami, światłami i całą tą niezwykłą oprawą, którą daje rewia. Jej głos i osobowość idealnie pasowały do wielkiego widowiska. Bardzo chciałam, żeby wystąpiła u nas i pokazała swój talent w pełnej krasie. Niestety, nie udało nam się zrealizować tych planów, czego do dziś bardzo żałuję” – wspomina Małgorzata Potocka.
Pamięć o Villas – od teatralnego hołdu do filmowej biografii
To wspomnienie pokazuje również mniej znany wątek historii Villas: plany wspólnych występów na scenie Teatru Sabat, które nie doczekały się realizacji.
„Violetta była artystką absolutnie wyjątkową. Takich osobowości nie spotyka się często. Miała ogromny talent, charyzmę i wszystko, co potrzebne, żeby być wielką gwiazdą. I właśnie tak chciałabym, żeby została zapamiętana. Nie przez pryzmat sensacji, które przez lata pojawiały się wokół jej osoby, ale przede wszystkim jako znakomita artystka, która potrafiła zachwycać publiczność swoim głosem” – podkreśla Potocka.
Po latach Małgorzata Potocka przygotowała poświęcone jej widowisko rewiowo-muzyczne „Gwiazda”, będące hołdem dla artystki. Spektakl przywoływał okres jej wielkich sukcesów – występy w Warszawie, Paryżu i Las Vegas. W rolę Villas wcieliła się Dorota Ritz. Przedstawienie miało przypominać niezwykły talent wokalistki i emocje, które budziła swoimi występami, zachowując pamięć o niej na teatralnej scenie.
Violetta Villas zmarła 5 grudnia 2011 roku w Lewinie Kłodzkim. W grudniu tego roku minie piętnaście lat od jej śmierci. Wcześniej, 27 listopada, do polskich kin trafi film „Violetta Villas” w reżyserii Karoliny Bielawskiej, z Sandrą Drzymalską w roli tytułowej. Biografia przedstawia losy artystki z perspektywy jej syna, łącząc historię kariery z opowieścią o relacji rodzinnej.
„Mam nadzieję, że ten film sprawi, że młode pokolenie odkryje Violettę Villas na nowo. Że młodzi ludzie sięgną po jej nagrania i przekonają się, jak niezwykłą była artystką. Bo można dyskutować o jej życiu, charakterze czy scenicznym wizerunku, ale jednego nie można jej odmówić – była obdarzona fenomenalnym głosem. W jej śpiewie jest odpowiedź na pytanie, dlaczego pamiętamy ją po tylu latach” – dodaje Małgorzata Potocka.