ADHD i spektrum autyzmu u dzieci to tematy, wokół których wciąż krąży wiele uproszczeń, szkodliwych etykiet i fałszywych przekonań. Dla jednych to realne trudności neurorozwojowe, które wymagają wsparcia, dla innych – moda, wymówka albo wygodna etykieta. Tymczasem za tymi pojęciami stoją dzieci, które każdego dnia mierzą się z przeciążeniem, niezrozumieniem i oczekiwaniami świata, który mimo deklaracji nie zawsze jest gotowy na różnorodność.
Problemy z koncentracją, chaos w głowie, spadek motywacji i poczucie ciągłego przeciążenia coraz częściej skłaniają dorosłych do pytania: czy to ADHD? W realiach pracy pod presją, nadmiaru bodźców i nieustannego bycia online takie objawy stały się niemal codziennością. Bardzo często jednak ich przyczyną nie jest ADHD, lecz wypalenie zawodowe lub przewlekły stres.
Jednocześnie wykonują kilka czynności. Coś zaczynają i nie kończą, za chwilę do tego wracają, by przerwać i rozpocząć coś kolejnego. I tak przez całe życie. To dorośli z ADHD.
Pytanie jest co najmniej niestosowne. Wrzeszczące, rozkojarzone dzieci dniem i nocą dręczą rodziców a nauczycieli doprowadzają do rozpaczy.